Een nieuwe week. Op naar meer van hetzelfde. De periode van het zelf bepalen hoe je een dag indeelt is na twee dagen weer voorbij. Een periode van 5 dagen waarin de dagindeling nagenoeg vast staat is aanstaande.
Wat als je gewoon zou gaan? Schoudertas om. Deur achter je dicht. Bestemming onbekend. Belevenissen onbekend. Maar dan komt het lef om de hoek kijken. De onzekerheid. Heb je het teveel verheerlijkt? Is het huidige wel zo onzaligmakend?
Laat vrienden nooit in de buurt van je vieze auto. Nooit. Zeker niet als ze een vreemde voorkeuze voor voetbalclubs hebben. Een dag werd ik gedwongen rond te rijden als ware PSV-addict. Inmiddels weer weggewassen. Wat dat betreft moet ik misschien wel dankbaar zijn; een goede stok achter de deur.
Gewoon een foto. Van gewoon een zondagmiddag. Gewoon op het strand. Gewoon in IJmuiden.
Bloemendaal aan Zee, vrijdagochtend 9 december. De wind beukt tegen alles wat los en vast zit. De haren recht overeind. De ogen zijn moeilijk open te houden, ademen is lastig. En toch is het schitterend weer.
Ook anderen trotseerden de storm. Met slechts weinig zandstrand over lopen deze wandelaars vergezeld door hun trouwe viervoeter langs de op de kust beukende golven. Niets houdt ze tegen, een leeg strand voor de voeten.
Slechtste zomer ooit? Regenachtigste? Koudste? Best wat het niet. Herfst is aanstaande. Kortere dagen, mooiere kleuren, lekkere geuren. Ik heb er zin in. En laten we vooral de Herfstbock niet vergeten. Het wordt een mooi seizoen.
Het was een mooie dag. De temperaturen hoog achterin de 20, geen wolken aan de lucht. Wat doet de mens dan? Slechts getooid in een korte broek en een simpel shirtje togen we in de richting van het Linpo meer. Een meer aangelegd ter bescherming van het historische plaatsje Cesky Krumlov, die plaats had jaar na jaar te maken met dusdanige overstromingen dat de aanleg van een stuwmeer bij Linpo als beste oplossing werd gezien.
Om terug te gaan naar de korte broek en het shirtje: vol enthousiasme togen wij richting Frymburk, een stadje op exact 26 kilometer van Penzion Amadeus, onze residentie van de afgelopen nacht. Aldaar vonden we een weelderig strandje alwaar de nodige rust van de laatste vakantiedag werd gevonden.
Het nieuwe stadhuis van de gemeente Zaanstad. Maar dan in een kleine wereld. Zoals ambtenaren dat graag zien. Geen moeilijk gedoe, alleen de gemeente. Niets om rekening mee te houden. Niet teveel nadenken.
Lijstjes zijn leuk. Maar vermoeiend. In grafische vorm gegoten levert het veel meer voldoening op. 32 landen hebben mijn gezicht reeds gezien. In theorie heb ik daarmee 14% van de wereld bekeken. Dit is uiteraard ietwat overtrokken, in een land als Mexico en Luxemburg was ik slechts één dag, en een land als China is zo groot dat het ook niet echt volledig geld als ‘visited’.
Toch, het blijft leuk.
Zo, die werkt. Wel met een minuut vertraging, maar so be it. Alleen het bier ontbreekt nog.
Je vraagt je af wat de designer van deze auto dacht toen hij de eerste schetsen op papier zette.
‘Laat ik een stoere auto ontwerpen en er voor de lol een lelijk detail op maken’
En zo geschiedde. Ongetwijfeld na een fikse hoeveelheid alcohol besloot de directie van LandRover dat het een goed idee was om het ontwerp in productie te nemen. Inclusief een zwevend derde remlicht midden voor de achterruit. Zichtbevordelijk. Fragiel. Opvallend. Maar bovenal afgrijselijk. Treurigheid op wielen.
